سرسبز ترين بهار تقديم تو باد
"بهار" دمیدن روح حیات در كالبد طبیعت و فروردین فصل جریان خون است در شاهرگ هستی، سال به پایان خود نزدیك می‌شود، روزها، ماه‌ها درپی هم می گذرند و سالها از راه می‌رسند و این قصه كه نامش زندگی است، همچنان ادامه دارد
طبیعت پس از گذران دوره‌ای سرد و بی‌محصول، با آغاز بهار زنده شده و در واقع آفریده می‌شود پس انسان هم باید به عنوان یكی از مخلوقات الهی به همراه طبیعت به رستاخیز برخیزد.

ایرانیان قدیم برای استقبال از سبزی بهار، ‪ ۲۵‬روز مانده به فروردین، بر ‪ ۱۲‬ستون خشتی یا سنگی سبزه می‌كاشتند. قاشق زنی و تمیز كردن خانه‌ها و روشن كردن چراغها و شمعها در زمان تحویل سال از جمله مراسم آغاز سال نو در ایران است.

پارسیان در تمامی روزهای فروردین خانه‌های خود را چراغانی كرده و چوبهای خوشبو می‌سوزاندند و شمع‌ها را روشن نگاه می‌داشتند، خونچه‌ای پهن ‌كرده و بر آن هفت چیز كه نامشان با حرف سین شروع شده باشد، می‌گذارند (هفت سین) مانند: سبزه نمودار گلهای زیبا و زینتی، سرسبزی و خرمی، سیب میوه‌ای بهشتی و نماد زایش، سمنو از جوانه گندم نمود رویش و بركت و سنجد بوی برگ و شكوفه آن محرك عشق و دلباختگی است.
 
 
آینه و شمع بر سر سفره هفت سین نیز نماد نور و روشنایی و شفافیت است، معمولا تخم مرغ نیز بر سر سفره هفت سین هست كه نماد نطفه و باروری و زایش است و در اساطیر ایران، جهان تخم مرغی شكل است، آسمان چون پوسته تخم مرغ و زرده‌اش نمودار زمین است، ماهی زنده نیز نماد سرزندگی و شادابی است. در بعضی از كشورهای شرق آسیا مانند چین، هند و پاكستان نیز هر ساله مراسمی شبیه به نوروز برگزار می‌شود.
... و اما، حكایت نوروز عمل كردن به فلسفه نو كردن افكار و دلهایمان است و چه چیزی بهتر از آن كه تمام اشتباهات گذشته را به خداوند همواره بخشنده بسپاریم و با روحی آزاد و آزاده زندگی كنیم.
 
با فرار رسیدن بهار و بیدار شدن زمین و گیاهان خفته با نفس روح بخش الهی فرصت مناسبی برای دیدن خویشان و بستگان است كه این نیز یكی از نشانه‌های اخلاق و سنن مرضیه اسلامی و انسانی است.